OBSERWACJA CIĄGŁA

Obserwacja ciągła w „długich” okresach czasu prowadzi do ustalenia tak (niezbyt trafnie!) zwanej „fotografii czasu pracy” na danym stanowisku roboczym. Poza zwyczajnym zegarkiem i odpowiednimi z góry przygotowanymi formularzami nie wyma­ga ona specjalnego sprzętu. Na formularzu odnotowuje się treść oraz godzinę i minutę początku każdej czynności lub przerwy i koniec ostatniej czynności, po czym z łatwością można wyliczyć czas trwania poszczególnych czynności i przerw. Po zakończeniu obserwacji grupuje się czasy czynności i przerw według ich ro­dzajów i wylicza się ich przeciętne czasy trwania. Odmianą obserwacji ciągłej jest samoobserwacja, podczas któ­rej pracujący sam odnotowuje czasy trwania swych poszczegól­nych czynności. Aby uniknąć często mimowolnego zniekształcenia wyników samoobserwacji, dobrze jest, aby co pewien czas osoba niezależna od pracownika przeprowadzającego samokontrolę spraw­dzała wyrywkowo, czy aktualny zapis jest zgodny ze stanem fak­tycznym. Mówimy wtedy o „samoobserwacji kontrolowanej”.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.