CZŁOWIEK A INSTYTUCJA

Najważniejsze z tych zmian podkreślił już A. Smith, mianowi­cie: a) wzrost wprawy występujący w działaniach zespołowych wskutek specjalizacji i kumulacji jednakowych działań w ręku poszczególnych członków zespołu, b) ciągłość pracy, pozwalającą unikać straty czasu, która występuje przy zmianach jej rodzajów i c) możność korzystania z bardziej wydajnych narzędzi — por. i [Smith 1954, t. 1, s. 13]. Myśli te rozwinął i pogłębił K. Marks podkreślając przypadki, w których: d) wysiłek jednostkowy człowieka nie mógłby w ogó­le doprowadzić do wyniku użytecznego, nie przekroczyłby bo­wiem „progu skuteczności” (3.3.1.), albo e) osiągałby go w mini­malnej skali lub f) potrzebowałby na to zbyt długiego czasu, pod­nosząc dalej znaczenie g) kontaktu społecznego zwiększającego (przez, później tak nazwany, efekt facylitacyjny) zdolność produk­cyjną osobników [Marks 1951, s. 351], a także wyjaśniając zna­czenie h) rozszerzenia przestrzennej sfery działania grupowego albo i) umożliwienia skoncentrowania sił w przestrzeni i czasie [tamże, s. 354 i 355].

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.