Category: Praca i wartość

OBSERWACJA Z UKRYCIA

Świadomość, że się jest obserwowanym, z reguły zniekształca normalny przebieg pracy. Występuje to najwyraźniej przy sa­moobserwacji, a najmniej grozi przy obserwacji migawkowej. Ale i przy tym typie obserwacji obserwowani pracownicy wiedzą, że obserwacja jest w toku, choć nie są informowani, w jakich mo­mentach nastąpi kontrolny zapis. Zniekształcenie może polegać na świadomym przyśpieszeniu pracy (i zwiększeniu jej intensywno­ści nawet ponad fizjologicznie dopuszczalną normę); może ono jednak także — poprzez zdenerwowanie obserwowanego — obni­żyć jakość wykonania pracy poniżej normalnej.Obserwację wykonywaną z ukrycia (np. spoza szyby jedno­stronnie przejrzystej) należy wyłączyć jako nielojalną wobec ob­serwowanych. Wszystko to wskazuje na konieczność wprowadzenia do wyni­ków obserwacji korektur, które z jednej strony powinny polegać na zwiększeniu wyliczonych czasów przeciętnych (aby zneutrali- j zować mimowolne przyspieszenie tempa pracy) a z drugiej — na przedłużeniu przerw odpoczynkowych, które obserwowany pra­cownik świadomie lub nieświadomie podczas obserwacji redukuje.

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

KOLEJNOŚĆ CZYNNOŚCI

Niezależnie od badania przeciętnych czasów wykonywania czynności (ruchów) konieczna jest rejestracja ich kolejności oraz stwierdzenie toru wykonywanych ruchów.Kolejność czynności rejestruje się z reguły na tzw. kartach i wykresach „przebiegu czynności”, które mogą dotyczyć zarów­no pracy w sferze produkcji, jak i pracy w sferze zarządzania. Prócz tych kart sporządza się zwykle karty i wykresy przebiegu materiału oraz oddzielne karty czynności jedno i wieloosobowych ^ Dla prac w sferze produkcji przygotowuje się ponadto jeszcze szereg innych bardziej szczegółowych zapisków — zwykle w for­mie wykreślnej (np. karty czynności osobowo-maszynowych, kar­ty czynności obu rąk itp.).Dobrze jest posługiwać się przy tym jednolitymi symbolami zaproponowanymi przez Amerykańskie Stowarzyszenie Inżynie­rów Mechaników i na ogół powszechnie przyjętymi.

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

WYKONYWANIE RUCHÓW

Dla określenia toru wykonania ruchów używa się zdjęć na taśmie filmowej rejestrujących na kolejnych „kadrach” kolejne położenia narządów ruchomych pracującego oraz narzędzi i two­rzywa bądź też tzw. cyklogramów lub chronocyklogramów (czyli nie połączonych z rejestracją czasu lub połączonych z nią zdjęć rejestrujących na jednym filmie ruch świecących punktów przy­mocowanych do przedmiotu, którego tor ruchu się bada).Skoro badanie metod pracy ma jako cel naczelny ich uspraw­nienie, trzeba rozważyć sposoby przejścia od „diagnozy” do „te­rapii”. Można tu odróżnić dwie grupy metod, które umownie moż­na by nazwać a) usprawnieniami pracy oraz b) normowaniem. Usprawnienia polegają w istocie na zastosowaniu zdrowego rozsądku wspartego doświadczeniem. Technika „pytań kontrol­nych” ma tu ponowne zastosowanie przy projektowaniu racjonal­nych sposobów wykonania pracy. Można też wdrażać pracowni­ków do wykonywania poszczególnych fragmentów roboty w spo­sób wypróbowany przez innych, którzy — jak wykazało bada­nie — właśnie dany fragment wykonują bardziej sprawnie niż oni (metoda Kowalowa).

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

ŁĄCZENIE FRAGMENTÓW

Trzeba przy tym jednak brać pod uwagę sposoby łączenia poszczególnych fragmentów wziętych z różnych przebiegów pracy. Nie każdy bowiem fragment należący do okre­ślonego przebiegu może „gładko” przejść we fragment następny wzięty z innego przebiegu.Przyuczanie robotników do wykonywania pracy w sposób uznany za najbardziej racjonalny po szczegółowym zbadaniu spra­wy przez inżynierów, fizjologów i psychologów z reguły daje w efekcie niemałe usprawnienia. Ostatnio (od r. 1963) wprowadza­nie tego rodzaju usprawnień projektowanych przez „brygady twórcze” złożone z technologów, konstruktorów, ekonomistów, mistrzów i przodowników pracy stało się pod nazwą „planów NOT” (NOT = Naucznaja Organizacija Truda) masowym ruchem na terenie ZSRR — por. [Zieleniewski 1967b, s. 7]. W fabrykach okręgu środkowouralskiego, gdzie ruch ten został zapoczątkowa­ny, rozwinął się on bardzo szybko. Na dzień 1 IV 1964 r. było zatwierdzonych zaledwie 70 „planów NOT”, ale na 1 I 1966 r. było ich już 5575. Za przykładem okręgu uralskiego poszły wszystkie inne okręgi ZSRR [Mielnow 1967, s. 8 i 9].

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

CELOWOŚĆ WARUNKÓW

Koncepcje te tkwią jednak — często w sposób nieuświado­miony przez autorów usprawnień — w idei, jakoby dla każdego rodzaju pracy istniał „jeden najlepszy sposób” („one best way” z czasów Taylorowskich). Idea ta nie bierze pod uwagę potrzeby przystosowania sposobu pracy do indywidualnych właściwości pracującego i jego otoczenia. Celowość uwzględniania indywidualnych warunków pracowni­ka można zilustrować na przykładzie techniki „ślepego” pisania na maszynie wszystkimi palcami. Nie ulega wątpliwości, że tech­nika ta jest bardziej sprawna niż pisanie tylko np. sześcioma pal­cami przy konieczności patrzenia na klawiaturę maszyny. Kto jednak od początku nie opanował techniki „ślepej”, a stosun­kowo rzadko pisze na maszynie, nieraz będzie pisał prędzej i po­pełni mniej błędów pisząc sześcioma palcami niż nieumiejętnie stosując prawidłową „ślepą” technikę.

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

ODDZIELNE ZAGADNIENIE

Usprawnienia pracy rozciągają się, rzecz jasna, nie tylko na sposoby wykonywania ruchów, ale także na postawę przy pracy, sposoby oszczędzania materiałów, rozplanowanie stanowiska ro­boczego oraz na wprowadzanie drobnych dających się we włas­nym zakresie wykonać udoskonaleń narzędzi i urządzeń. Szczegó­ły można znaleźć np. w bardzo popularny i przekonujący sposób napisanej książeczce R. M. Barnes’a [1956],Pracujący na ogół niechętnie podporządkowują się wskazów­kom sformułowanym zwykle w postaci pisemnych instrukcji ro­boczych. Szereg trafnych i zgodnych ze zdrowym rozsądkiem su­gestii w sprawie skłonienia pracowników do podporządkowania się instrukcjom — zob. [Richards 1966, s. 270 i nast.].  Oddzielne zagadnienia, które rozwinęły się w istocie rzeczy w wyodrębnione dyscypliny naukowe i o których tu, z braku miejsca, mogę wspomnieć tylko zupełnie ogólnikowo, nasuwa nor­mowanie pracy oraz normowanie obsad osobowych.

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

NORMOWANIE PRACY

Punktem wyjścia technik normowania pracy — ściślej czasu wykonywania poszczególnych operacji — jest z reguły ich szczegó­łowa analiza chronometrażowa lub rozłożenie każdej z nich na ruchy elementarne („mikroruchy”), których nie należy jednak utożsamiać z „czynami jednoimpulsowymi” (3.1.1.); z reguły skła­dają się one bowiem z grup takich „czynów jednoimpulsowych”.Pierwszą próbą wyróżnienia ruchów elementarnych, czyli nie­zmiennych powtarzalnych fragmentów zabiegów, z których mają się składać wszelkie czynności, przeprowadzili współpracownicy Taylora: Frank B. i Lilian Gilbrethowie w r. 1912 wyróżniając 17 „therblig’ów” (nazwa stanowi anagram ich nazwiska), F. He- rig wyodrębnił później 25 „chwytów podstawowych”, a R. Laban wymienia 8 „czystych” ruchów elementarnych — por. [Wybrane problemy… 1967, s. 137].

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

DODATKOWE ELEMENTY

Uwzględniając szereg dodatkowych ele­mentów (takich jak ciężar przedmiotu, którego ruch dotyczy, dłu­gość drogi ruchu itp.) można opracować tabele czasów koniecz­nych dla wykonania poszczególnych ruchów elementarnych w określonych warunkach. Rozkładając zaś określoną czynność (na podstawie badania z uwzględnieniem sposobu wykonania czyn­ności, uznanego za Jiajlepszy) na te ruchy i sumując czasy po­trzebne na wykonanie danej czynności oraz czasy potrzebne na przejście od jednego ruchu do drugiego — można wyznaczyć łącz­ny czas czynności.Idea ta jest podstawą grupy „metod” (w naszej terminologii raczej technik) normowania, z których najbardziej znaną jest  MTM (Methods — Time — Measurement). W istocie podobne, choć w szczegółach różne są techniki zwane MTA (Motion — Time — Analysis), BMT (Basic — Motion — Time), DMT (Di- mensional — Motion — Times), WF (Work Factors).

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.

STOSOWANIE PODOBNYCH TECHNIK

Podobne techniki bywają stosowane do normowania czasów powtarzalnych prac biurowych (np. księgowania, fakturowania itp.). Szczegóły w sprawie techniki MTM —zob. [Maynard… 1948] Bardzo gruntowne opracowanie zagadnienia technicznego normo­wania pracy w ogóle zawiera też nasza literatura [Wołk 1964], [Kazalski 1961], [Behrens 1966].Znając liczbę planowanych czynności, których czas da się z gó­ry określić, i wprowadzając pewien „czynnik bezpieczeństwa” na celowe przerwy wypoczynkowe oraz inne nieuniknione przerwy w pracy można określić liczbę pracowników potrzebnych dla wy­konania zamierzonych zadań typu powtarzalnego zarówno w sfe­rze produkcji, jak i zarządzania, czyli określić normy zatrudnie­nia. Sprawą o wiele trudniejszą jest normowanie obsad pracowni­czych przy pracach niepowtarzalnych i nie dających się rozłożyć na powtarzalne składniki.

Witaj na moim blogu! Nazywam się Aldona Kownacka, na co dzień prowadzę agencję reklamową bloga prowadzę w formie mojej pasji. Zamieszczam tutaj artykuły dotyczące mediów i reklamy. Jeśli podoba Ci się mój blog to zapraszam do zostawienia komentarza.